سر وصدای شاد کودکانه فضای رنگارنگ جشنواره را پر کرده بود؛ فریادهایی سرشار از شوق و شادی که به انسان انگیزه و روحیه می بخشید و البته حسی پنهان از سر افسوس که ای کاش آن دوران هرگز به پایان نرسد.
چند روز پیش بازدیدی از جشنواره شکوفه ها داشتم که به گروه سنی خردسالان اختصاص داشت. در این جشنواره که توسط شهرداری تهران برگزار شده بود، موسسه ها و تشکل های فعال برای کودک از جمله تولیدکنندگان و فروشندگان اسباب بازی و انتشارات کودکان حضور داشتند. گفت و گو با دست اندرکاران این حوزه روشن می کند که متاسفانه در برنامه ها و سياست های موجود، موضوع كودكان فراموش شده و اگر هم در جايي، برنامه اي پیش بینی شده، گروه خردسالان - يعني سنين 0 تا 4 سال - كمتر ديده شده است. اين گروه نامرئي كه يكي از مهم ترين مقاطع عمر خود را به جهت تعادل روحي و رواني و پرورش قواي شناختي و ادراكي مي گذرانند در مقابل آسيب ها، شكنندگي بيشتري دارند؛ چه این آسيب ها اجتماعی یا اقتصادی باشد و چه زيست محيطي.
به عنوان مثال کودك آزاري كه گاه اخبار دلخراش آن را در رسانه ها مشاهده می کنیم، یا تنبيه بدني كودكان و يا رهاسازي و بي توجهي به آنان، نشانگر عدم توجه کافی به حقوق كودك در قوانين موجود است. اینکه تشكل هاي مردم نهاد و غيردولتي مدافع حقوق كودك جايگاهي ندارند مخاطرات زيادي را فراروي آنان قرار می دهد و مزید بر علت می شود. این در حالیست که ايران عضو كنوانسيون حقوق كودك و از متعاهدین اين كنوانسيون محسوب مي شود.
حتی در مراحل ساده تری مانند استاندارد بودن اسباب بازی های کودکان مشکلاتی وجود دارد که باید در نظر گرفته شود. در این مورد شوراي نظارت بر اسباب بازي در خصوص مخاطرات اسباب بازي هاي غيراستاندارد وارداتي و يا توليد داخل و روند دريافت تاييد از موسسه استاندارد توضيحاتي ارائه دادند که جای امیدواری داشت ولی هنوز با نقطه مطلوب فاصله فراوان دارد.
کودکان مسائل بسیاری دارند که اگر اکنون مورد توجه قرار نگیرند به صورت تصاعدی به جامعه فردا تحمیل خواهند شد.
